Bu sabah yine içimde bir kıpırtıyla uyandım.. Onu görecektim.. Çok güzel olmalıydım.. Gözünü benden alamayacaktı.. Hazırlanıyordum.. Hangi renk elbiseyi seçmeliydim? Kırmızı? YeÅŸil? Yoksa beyaz mı ya da siyah? Bana bunlardan sadece birisi yakışıyor olmalıydı.. Oysa onun gibi olmayı çok isterdim.. O ne giyerse yakışıyordu.. İçimdeki yaÅŸama sevincimi ve mutluluÄŸumu yansıtmak için beyazı seçtim. Aynanın karşısına geçtim. Galiba bedenim bu güne kadar ilk kez böylesine güzel görünmüştü gözüme” Mutluydum.. En sevdiÄŸim parfümü aldım elime.. Tedirgindim.. Ben beÄŸeniyordum ama ya o beÄŸenmezse? Bencil hissettim kendimi bir an” Güldüm kendi kendime.. Bu kız beni paranoyak etmiÅŸ olabilirdi”Umurumda mıydı sanki..? Varlığımın bile deÄŸerini onun yanında alıyorken.. AnlaÅŸtığımız saat yaklaşıyordu ve çıkmalıydım artık! O beni deÄŸil, ben onu beklemeliydim” Ayakkabıları giydiÄŸim anı bile hatırlayamıyorum, dışarıda buldum kendimi.. Aklımda sadece onunla geçireceÄŸim zaman, gözerimde ise sadece o vardı” Ne garip!! Onca kalabalığın içinde ilk defa kendimi bu kadar yalnız hissetmiÅŸtim.. Önemi yoktu beklide.. Ben, onun benim yanımda olmadığı her anı yalnız ve boÅŸ geçirdiÄŸimi düşünüyordum”Sahile varmıştım ve her zaman ki yerde oturmuÅŸ onu bekliyordum ki uzakta bir ÅŸey belirdi.. Evet oydu.. “Sevgilim!!”

Siyah giymiÅŸti.. Ama neden..? “Bu gereksiz düşüncelere neden dalıyordum..?” Hem o geliyordu.. Ãœstündeki parayla alınmış bez parçasının ne önemi vardı?Gittikçe yaklaşıyordu.. Gözlerine bakıp dalmayı, sonsuza yolculuÄŸa çıkmayı çok özlemiÅŸtim.. Sabırsızdım.. Kalkıp koÅŸup onu kucaklamalı mıydım? Dünya kimin umurunda ki artık yalnız deÄŸildim.. Kalktım.. Ona doÄŸru koÅŸmaya baÅŸladım.. Ama bir sorun var gibiydi.. O koÅŸmuyordu hatta yürümüyordu sanki.. Geri adım atacak gibi bir izlenim verdi bana.. Durmamalıydım!.. BildiÄŸim tek ÅŸey, tek ÅŸey buydu!.. Yanına vardım.. Kollarımı açtım ve gözlerine baktım.. O da baktı.. Gözleri donuktu.. Belki de böyle oldukları için seviyordum onları.. Boynuma sarıldı.. bende sımsıkı sardım.. Zamanı durdurmak isterdim.. Öylece kalmak.. İçimde o kadar karmaşık duygular var dı ki gözlerimden gelen yaşın ne yaşı olduÄŸunu anlayamadım.. Sevinç miydi, yoksa hüzün müydü ? Yanaklarımdan süzülen yaÅŸ, onun siyah giysisine damlıyordu. Siyah giysi sanki onu sevmemi istemiyordu.. Kıskanıyordu belki de (?) gözyaÅŸlarımı saklıyordu.. Ona sarılıyordum ama sımsıkı sarılamıyordum. O giysimi engelliyordu ? Hemen ellerini tuttum.. O benimdi.. Bu sadece giysiye deÄŸil, tüm dünyaya idi. Duysun herkes istedim.. Seviyordum onu siyah saçlarını koklayıp, okÅŸamayı.. Bir an gözlerini denize doÄŸru çevirdi.. Oraya gidelim dedi.. Bir ÅŸey söylemedim.. Ben o denizi onun gözlerinde yaşıyordum zaten ama o istiyordu” Yürümeye baÅŸladık.. Elleri soÄŸuktu.. Benimkiler sıcaktı.. Kalbim o kadar hızlı çarpıyorduk.. Vücut ısım artmış olmalıydı.. Ya onların ki atmıyor muydu !!?? Yoksa onu soÄŸutan ÅŸey o siyah giysi miydi??.. Kendi kendime konuÅŸuyordum sadece.. O hep susuyordu.. Hava rüzgarlıydı ben üşümüyordum ama o soÄŸuktu.. O’nu ısıtmalıydım.. Kasvetli bir gündü.. Dalgalar kıyıya çarpıyordu.. KeÅŸke benim giysim gibi bembeyaz bulutlar olsaydı ama yine siyah giysi kazanmıştı.. Ve bir süre dalgaların kıyıya hırçın hırçın vuruÅŸunu izledik.. Bana “beni seviyor musun ? “ diye sordu” Bir anda önüme döndüm.. Bu hareketimden sevmediÄŸimi çıkartacaktı belki de.. Ama ne yapabilirdim ona o kadar büyük sevim var dı ki istesem de anlatamazdım.. Neyle anlatabilirdim ki ??!!.. Bir gemi, büyük bir uçak ya da koca bir ÅŸehir mi, yoksa dünyalar kadar mı?? Hayır!! Tak bildiÄŸim ÅŸey bunlar çok küçük kalıyordu.. Sonra gözlerine baktım.. Ellerini biraz daha sıkı tuttum.. Sadece “seni seviyorum” dedim.. Bu yeterli miydi? Bilmiyorum ama anlatamaya çalışsaydım asla susmayacaktım.. Hep o göremediÄŸim sonsuzu arayacaktım..Bana gülümsedi.. O an rahatladığımı hissettim.. Göğsüme başını koydu, kollarımla sardım onu.. Beraber ufuÄŸa doÄŸru baktık.. Orada olmak istiyordum.. Biliyordum o da çok istiyordu.. Çok mutluydum.. Hiç geçmemeliydi zaman, hep onu hissetmeliydim.. Yalnız kalmak istemiyordum..Kim isterdi ki? Ona cebimden beyaz renkli oyuncak bir kalp çıkartıp verdim.. üstünde baÅŸ harflerimiz yazılıydı.. “Neden beyaz?” dedi.. GerçeÄŸi söyleyemedim.. Sadece bu kalmıştı dedim.. Yalan söylemiÅŸtim.. Kendimi nedensiz ama mecbur hissettiÄŸim için bu yalanı söylemiÅŸ olmalıydım..VerdiÄŸim beyaz kalbi, kalbinin üstüne koydu ve elleriyle bastırıyordu.. Ben de ellerimi ellerinin üstüne koydum.. Sanki biraz ısınmıştı elleri.. Bana gözlerini kapat dedi.. Bir an bile olsa gözlerini göremeyecektim.. Hüzünle karışık duygular içinde kapattım gözlerimi.. Bi kaç saniye bekledim ve sonra”Nefesini hissettim..( Bunu bi cümleyle yazacağım ama o anki duygularımı ifade edemeyeceÄŸimdendir. ) Dudağımdan öptü.. Aman Tanrım kalbim yerinden fırlayacak gibiydi. Gözlerimi açtığımda ayaÄŸa kalkmıştı.. Ona ne oluyor dercesine baktım.. Gitmem gerek dedi.. İçimden aÄŸlamak geldi.. Ama gözyaÅŸlarım tekrar bu dünyaya gelmek istemiyorlardı.. En son onun üzerine damlamışken, neden boÅŸluÄŸa düşmek istesin ki??

Arkasını döndü ve gitti.. Kal diyemedim.. Hızlıca uzaklaÅŸtı.. Gözden kayboluncaya kadar onu izledim.. Aklımda sadece o ve yaÅŸadığımız ÅŸeyler vardı.. Kısaydı belki ama bana bir ömür yetebilir diye düşünüyordum.. Sonra gözlerini unutmamak için denize doÄŸru döndüm.. Ne zaman geçmiÅŸti farkında deÄŸildim ama uzun bir süredir ufuk çizgisine baktığımın farkına vardım.. Artık gitmeliydim”Ve kalktım.. Deniz kal dercesine daha da hırçınlaÅŸtı.. Kıyıya daha hızlı ve daha çok geliyordu.. Onu dinlemedim.. Åžehre yöneldim.. O hissetmediÄŸim kalabalığın içine.. Caddeyi geçtim.. Nereye gidiyordum ben?? Birden bir adamın cüzdanını düşürdüğünü gördüm ve koÅŸtum.. Cüzdanı yerden aldım.. Adama yetiÅŸebilmek için tekrar koÅŸtum.. Adam bir cafeye girdi.. Tabii ben de peÅŸinden.. Cüzdanı verdim.. TeÅŸekkür etti.. Bana teÅŸekkür hediyesi olarak yemek teklif etti ama kabul etmedim.. Tam çıkıyordum ki.. Bir anda durdum.. Sevgilimi gördüm.. Caddede yürüyordu.. Yalnız o da ne!?? Benim sevgilimin ellerini birisi tutuyordu ve o kiÅŸi ben deÄŸildim.. Onunla gülen ben deÄŸildim.. GerçeÄŸi anlamam zor olmadı.. Bunu siyah giysi mi yapmıştı bilmiyorum ama amacına ulaÅŸmıştı.. Tekrar koÅŸtum.. Ama bu sefer ne cüzdanını düşürmüş bir adamın peÅŸinden, ne de aldatan bir sevgilinin peÅŸinden..! Neyin peÅŸinden koÅŸtuÄŸumu bir tek ben biliyordum.. Kim bilir aklımda ne fırtınalar kopuyordu kim bilebilir ki??.. BoÅŸ bir binaya girdim koÅŸarak.. Kaç kat çıkmıştım, kaç basamak atlamıştım hiçbir ÅŸeyi bilmiyordum bildiÄŸim tek ÅŸey vardı.. Ben aldatılmıştım ve siyah kazanmıştı.. Yukarıya vardığım da gökyüzü daha bir karanlık geldi.. Her ÅŸey zifiriydi.. Ama artık yukarıdaydım..AÅŸağıya baktım.. Aynı sahne.. O çok sevdiÄŸim kız, siyah elbisesi ve elinde beni aldattığı kiÅŸi” Yapacak bir ÅŸey kalmamıştı.. O siyahı ona nasıl anlatabilirdim ki?? Gözlerimi kapattım.. Bu kez dudağımdan öpmeyecekti.. O aÅŸağıdaydı bense yukarıda.. Beni neden aldatmıştı? Kim bilebilir ki ondan baÅŸka? Beyaz olduÄŸum için mi yoksa aÅŸağıdan geldiÄŸim için mi??.. EÄŸer öyleyse bu kez yukarıdan geliyordum.. Belki de bu kez gerçekten sevecekti beni.. Ben göremeyecektim ama belki de bu kez siyah kaybedecekti…

“Ve kendimi boÅŸluÄŸa bıraktım.. Ama mutluydum.. Onu ne kadar sevdiÄŸimi o göremese de ben görecektim.. Çünkü o hiç ulaÅŸamadığım, anlatmaya baÅŸlamaya korktuÄŸum sonsuza gidiyordum.. En önemlisi belki de o da beni sevecekti ve siyah kaybedecekti.. Gerçekten beyaz mı kazanabilir miydi? Bu kadar soru varken sonsuza gidiyordum.. Gözlerimi açtığımda her yer beyazdı.. Mutsuz olamazdım.. Çünkü; SÄ°YAH YAÅžASAM DA BEYAZ ÖLÃœYORDUM..!!

PaylaÅŸ / Yolla

Popularity: 1% [?]